[TOP/GD] Love is all around (INTRO)

posted on 27 May 2014 23:35 by wildninyx

Love is all around
Author by มิน้อย?          

 

 

 

 

Paring : Choi Seunghyung x Kwon Jiyong
(Feat. TEDBAEK TAE7 NAMSONG BJIN KRISYEOL KAIDO MARKBAM)
Rate : PG
Note : ฟิคแนวใสใส ฟิคยาวมาก และหลายคู่สุดๆ
ฟังประกอบนะคะ http://youtu.be/ksi2RsflYEc เพื่อความอิน ฟฟฟฟ

 

*แฟนฟิคนี้เกิดขึ้นมาจากจินตนการของผู้แต่งค่ะ
แต่งเพื่อความบันเทิงและเป็นเรื่องเกี่ยวกับชายรักชาย ถ้ารับไม่ได้แนะนำให้ปิดนะค่ะ*

 

==================================================

 














ตอนนี้ทุกสายตาต่างจับจ้องนักเรียน ‘ใหม่’ ของห้องด้วยแววตาตกตะลึง เมื่ออาจารย์ที่ปรึกษากำลังแนะนำคนที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนตามหน้าที่ ส่วนนักเรียนที่มาใหม่พยายามสบตาและจดจำใบหน้าของเพื่อนๆในชั้นให้มากที่สุด เพื่อง่ายต่อการรู้จัก

 

 

 

 

 

แต่... ถ้าจำไม่หมดก็... 

 

 

 

 

 

แชะ!

 

 

 

 

 

กล้องโลโม่ตัวเล็กถูกยกขึ้นมาถ่ายโดยฝีมือของคนหน้าห้องซึ่งสร้างความงุนงงให้เพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

 

 

  

“เดี๋ยวจียงไปนั่งข้างยองเบนะจ๊ะ” อาจารย์สาวชี้ไปยังโต๊ะเรียนที่ว่างอยู่ทางด้านหลังห้องซึ่งโต๊ะอยู่ติดกับ ‘ทงยองเบ’ นักเรียนดีเด่นของห้อง

 

 

 

 

 

จียงพยักหน้ารับทราบและเดินไปที่โต๊ะอย่างว่าง่าย 

 

 

 

 

 

“Hi~ ” ทงยองเบเป็นฝ่ายเริ่มทักทายก่อน

 

 

 

 


“ไง!”

 

 

 

 

 

 

“ฉันไม่รู้ว่านายจะพูดเกาหลีได้ด้วย... นายเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาจากอเมริกาไม่ใช่เหรอ ?” ทงยองเบรู้สึกแปลกใจที่จียงพูดเกาหลีได้

 

 

 

 

 

 “มาจากเมกาแล้วไง จำเป็นต้องพูดอังกฤษได้อย่างเดียว ? งั้นก็... I can speak korean a little bit ” จียงเลิกคิ้วกวนๆหลังจากที่ยอกย้อนนักเรียนดีเด่นสำเร็จ

 

 

 

 

 

“นายมาจากรัฐไหน ?”  

 

 

 

 

 

 “นิวยอร์ค”

 

 

 

 

 

“ฉันอยากไปแลกเปลี่ยนที่นิวยอร์คดูบ้าง”

 

 

 

 

 

“นายน่าจะไป... จะได้ไม่ต้องมาเจอกับฉันไง J” จียงฉีกยิ้มและ...

 

 

 

 

 

 แชะ!

 

 

 

 

 

 กล้องตัวเดิมถูกถ่ายโดยฝีมือของคนเดิม แต่นายแบบไม่ใช่พวกเพื่อนๆในห้องเรียนเหมือนเดิม แต่กลับเป็นทงยองเบที่กำลังทำหน้าเหวออยู่ ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะของคนถ่ายได้ไม่มากก็น้อย

 

 

 

 


“ลบเลยนะ -_-” นายแบบยองเบพูดด้วยสีหน้าเซ็งๆ

 

 

 

 

 

 

“เสียใจด้วย กล้องนี้ใช้ฟิล์ม” เจ้าของกล้องยักไหล่เบาๆเหมือนกับไม่แคร์ ก่อนเจ้าตัวจะหันไปถ่ายบรรยากาศรอบๆในห้องเรียน

 

 

 

 

 

“วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ?” จียงถาม

 

 

 

 

 

“ใช่ มันเป็นอย่างนี้ทุกวันแรกของการเปิดเทอม”

 

 

 

 

 

 

“งั้นก็โดดเรียนกัน” ควอนจียงลุกขึ้นพร้อมบิดขี้เกียจเบาๆก่อนมองไปทางเพื่อนข้างโต๊ะที่กำลังเก็บหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


แชะ! แชะ! แชะ!

 

 

 

 

 

เสียงชัตเตอร์กล้องรัวติดกันเรื่อยๆตั้งแต่ควอนจียงเดินออกจากห้องเรียน ทั้งคู่เดินอย่างไม่รีบร้อนตัด ผ่านโต๊ะม้าหินและสวนย่อมก่อนจะมาถึง...

 

 

 

 

 

สนามบาสของโรงเรียน

 

 

 

 

 

 “เฮ้ย! ส่งให้กูดิว่ะ” เสียงโวยวายต่างๆนานาในสนามเรียกร้องความสนใจของผู้คนรอบสนามให้หยุดดูได้ไม่ยาก รวมทั้งควอนจียง

 

 

 

 

 

“จียง ฉันลืมของไว้บนห้อง... เดี๋ยวมา รอแปป!” ยองเบบอกจียงก่อนจะวิ่งกลับไปทางเดิมที่พวกเขาเดินกันมาในตอนแรกด้วยความรีบร้อน

 

 

 

 

 

“บอกให้ส่งมาให้กู!” น้ำเสียงเดิมเน้นย้ำเพื่อนร่วมทีมให้ส่งบอลมาให้ ทำให้คนที่ครองลูกบาสอยู่โยนไปให้เจ้าของเสียงด้วยความหมั่นไส้เต็มแรง ลูกบาสสีส้มลอยละลิ่วไปยังเจ้าของเสียงและเลยเจ้าตัวไปก่อนจะพุ่งตรงมาทางควอนจียงที่กำลังจะถ่ายรูปอยู่

 

 

 

 

 

ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับดูช้าไปซะหมด...

 

 

 

 

 

ลูกบาสกลมๆกำลังจะโดนหน้าร่างบางที่ถือกล้องอยู่ จียงถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่กลับชนอะไรบางอย่าง จียงรีบหันกลับมาดูก็พบกับ

 

 

 

 

 

 

‘ใครบางคน…’ ที่ช่วยชีวิตจียงไว้จากลูกบาสนั้น         

 

 

 

 

 

แชะ! 

 

 

 

 

 

เสียงชัตเตอร์ถูกถ่ายจากเจ้าของกล้อง จียงคลี่ยิ้มบางๆเมื่อได้ถ่ายรูปคนที่ช่วยจียงไว้ ก่อนคนถูกถ่ายรูปจะเขวี้ยงลูกบาสกลับไปทางเดิม สีหน้าบึ้งตึงไร้อารมณ์ของนายแบบทำให้จียงถึงกับหลุดหัวเราะเล็กๆ  

 

 

 

 

 

‘หน้าตาดีแบบนี้ทำไมถึงทำหน้าบึ้งแบบนั่นนะ ตลกจัง’ จียงคิดในใจ

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณ” จียงเอ่ยคำขอบคุณก่อนที่อีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไป 

 

 

 

 

 

“...”

 

 

 

 

 

คนที่มาช่วยจียงกำลังเดินออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ และจียงอยากรู้จักเขา จียงอยากสนิทกับเขามากกว่านี้ จียงกำลังคิดอยู่ว่า เขาควรจะถามชื่อดีรึเปล่า มันจะดูน่าเกียจมั้ย แต่ก็...

 

 

 

 

 

“นายชื่ออะไรเหรอ ?!!” จียงตะโกนถาม

 

 

 

 

 

ชายคนนั่นหยุดเดิน... และหันกลับมาทางควอนจียง

 
.

 
.

 
.

 
“ซึงฮยอน... ชเวซึงฮยอน” คนถูกถามตอบกลับมาและยิ้มที่มุมปากเล็กๆก่อนจะเดินจากไป
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

edit @ 28 May 2014 00:06:45 by wild18 nyx

Comment

Comment:

Tweet