[TOP/GD] Let's talk about love

posted on 06 Sep 2013 15:31 by wildninyx
Let's talk about love
Author by (S.)
 
 
 
 

Paring : Choi Seunghyung x Kwon Jiyong
Rate : PG-19
Note : ทำใจดีๆก่อนอ่านนะค่ะ
 
*แฟนฟิคนี้เกิดขึ้นมาจากจินตนการของผู้แต่งค่ะ แต่งเพื่อความบันเทิง
และเป็นเรื่องเกี่ยวกับชายรักชาย ถ้ารับไม่ได้แนะนำให้ปิดนะค่ะ*
 
==================================================
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 “ถอดกางเกงลง”

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มทรงอำนาจสั่งคนที่ยืนตรงหน้าให้ถอดกางเกงลง มือเรียวรวบชายเสื้อเมทัลลิคสีดำที่ยาวรุ่มร่ามขึ้น นิ้วเรียวเลื่อนลงมาปลดกระดุมกางเกงยีนส์ออก ก่อนจะเลื่อนมือมารูดซิปกางเกงลงอย่างช้าๆ เอวกางเกงยีนส์ถูกร่นต่ำลงมาจนถึงหัวเข่า ต้นขาขาวอ่อนถูกเผยให้เห็นไม่ช้า เจ้าตัวก้มจะถอดกางเกงออกตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

 

 

 

 

 

พรึ่บ!!!

 

 

 

 

 

ธนบัตรห้าพันวอนสีส้มกว่าสิบใบถูกโปรยลงศีรษะของคนใต้บังคับบัญชาที่กำลังถอดกางเกงยีนส์ด้วยฝีมือของคนที่นั่งออกคำสั่งอยู่บนเตียงคิงไซส์ในห้องพักสุดหรู

 

 

 

 

 

นี่ไม่ใช่คนที่เขากำลังตามหา… และคนที่เขากำลังตามหาไม่ทำอะไรแบบนี้แน่นอน

 

 

 

 

 

“เก็บเงินไปเท่าที่อยากได้… แล้วไสหัวไปซะ” คนที่นั่งอยู่ออกคำสั่ง

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มที่กำลังถอดกางเกงกลับดึงกางเกงขึ้นมาสวมดังเดิมและปัดธนบัตรที่ติดตามตัวออก มือเรียวเอื้อมไปผลักอีกฝ่ายให้ล้มลงนอนบนเตียง ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งคร่อมลำตัวหนา

 

 

 

 

 

“คิดว่าเอาเงินฟาดหัวแล้วจะไล่ออกไปเหมือนหมูเหมือนหมาง่ายๆงั้นเหรอ?”

 

 

 

 

 

เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น ก่อนคนบนร่างจะโน้มตัวมาจูบกับคนที่อยู่ข้างใต้บนเตียง ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างเร้าร้อนเหมือนกองไฟที่กำลังแผดเผา เจ้าของเสียงหวานที่นั่งคร่อมตัวอยู่กัดริมฝีปากล่างของอีกคนอย่างเบาๆและผละจูบออกอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 

“เอาล่ะ… ที่นี่ก็ถอดกางเกงให้ฉัน…” คนที่คร่อมตัวอยู่ออกคำสั่งแทน มือหนาเอื้อมไปปลดกางเกงออกอย่างรีบร้อน

 

 

 

 

 

เหอะ! คิดว่าจะฉันทำตามรึไง?

 

 

 

 

 

“จุ๊ๆ… ค่อยๆถอดมันออกช้าๆ… ไม่ต้องรีบร้อน” เสียงหวานสั่งอีกคน

 

 

 

 

 

“นั่นแหละ… ทำดีมาก เด็กดี… ที่นี่ก็ปลดกระดุมเสื้อของนายออกซะ” มือเรียวเลื่อนไปลูบผมของคนที่นอนราบอยู่บนเตียงเหมือนเป็นเชิงบอกว่า ‘นายทำดีแล้ว’ และสั่งให้อีกคนแกะกระดุมเสื้อของตัวเองออก

 

 

 

 

 

ในขณะที่คนนอนบนเตียงกำลังปลดกระดุมเสื้อออกนั่น มือเรียวเอื้อมไปหยิบ ‘บางสิ่ง’ จากกระเป๋าหลังกางเกงยีนส์ของตนออกมา ก่อนจะ…

 

 

 

 

 

กริ๊ก!

 

 

 

 

 

… ล็อคมือทั้งคู่ของอีกฝ่ายด้วยเจ้ากุญแจมือ …

 

 

 

 

 

แกร๊กๆ 

 

 

 

 

 

“นายกำลังทำบ้าอะไรหน่ะ?!!” เสียงกุญแจมือกระทบกันเนื่องจากอีกฝ่ายกำลังต้องการเอามันออกไปและคนที่ถูกล็อคมือถามอย่างอารมณ์เสีย ร่างบางไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับลุกออกจากลำตัวที่ตนนั่งครอมอยู่ไปยืนที่ปลายเตียงนอนโดยปราศจากกางเกง คนที่ลูกล็อคเด้งตัวลุกขึ้นตามมาและจ้องมองอีกฝ่ายอย่างหาเรื่อง

 

 

 

 

 

“มาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่า”

 

 

 

 

 

คนที่ไม่ได้ถูกล็อคเดินมายังโต๊ะไม้อีกฝั่งของห้องที่ไม่ไกลจากเตียง ก่อนจะเลื่อนเก๊ะไม้ออกมาพร้อมหยิบ ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ มาให้คนที่โดนล็อคมือยลโฉม

 

 

 

 

 

ฟรุบ!

 

 

 

 

 

เสียงฟาดอากาศดังขึ้น ดังมากพอที่จะเรียกอีกฝ่ายให้สนใจ ก้านพลาสติกคล้ายไม้เรียวที่ถูกห่อหุ้มด้วยหนังอย่างดี ปลายด้ามไม้มีหนังขนาดสามเหลี่ยมข้างหมูเล็กๆเย็บติดเอาไว้ มือเรียวถือสิ่งนั้นเข้ามาใกล้คนที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะใช้ปลายด้ามที่เป็นสามเหลี่ยมลากผ่านอกแกร่งที่เผยให้เห็นภายใต้เสื้อเชิ้ตขาวที่ไม่ติดกระดุมอย่างช้าๆ

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นเจ้าตัวก็ยัดไม้เรียวที่หุ้มด้วยหนังลงในมือที่ถูกล็อค ก่อนจะหันหลังให้คนที่นั่งอยู่เตียงและดึงชายเสื้อรุ่มร่ามนั้นให้เน้นส่วนโค้งเว้าของสะโพกมนแล้วแอ่นก้นกลมๆที่มีเพียงชายเสื้อยาวๆปกปิดให้อีกฝ่าย ไม่นานก้นกลมๆก็ถูกส่ายไปมาอย่างยั่วเย้าอารมณ์

 

 

 

 

 

“อยากจะฟาดก้นฉันซักทีไหมล่ะ?” เสียงหวานถาม

 

 

 

 

 

 แต่… ดูเหมือนจะไร้การตอบรับจากอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

“โอ๊ะ! ลืมไปว่านายโดนล็อคมืออยู่” เจ้าของเสียงหวานแสร้งทำเป็นตกใจ

 

 

 

 

 

“หึ… นายกำลังคิดจะทำอะไร? ยั่วโมโหฉันเล่นรึไง? มันไม่ได้ผลหรอก” คนที่นั่งอยู่ปลายเตียงแสยะยิ้ม แต่อีกคนกับทำเป็นไม่สนใจและเดินเข้ามาใกล้คนที่นั่งบนเตียง

 

 

 

 

 

“นายกำลังตามหาควอนจียงของนายใช่มั้ยล่ะ?” คนที่ยืนอยู่เอ่ยถาม

 

 

 

 

 

คนที่นั่งอยู่ตกใจ แต่กลับไร้เสียงโวยวายใดๆทั้งสิ้น…

 

 

 

 

 

“ฉันนี่แหละ… ควอนจียง” เสียงหวานกระซิบข้างหู คนที่ถูกล็อคมือบนเตียงจ้องควอนจียงด้วยสายตาเดือดดาล มือหนากำแน่น เสียงเหล็กกุญแจมือกระทบกันเหมือนเจ้าตัวอยากที่จะหลุดออกมาจากพันธนาการ คนที่นั่งอยู่กำลังรู้สึกโมโห

 

 

 

 

 

ใช่! เขากำลังโมโห และ… ควอนจียงก็ยั่วโมโห เขาสำเร็จ!

 

 

 

 

 

เขาอยากจะบีบคอขาวๆของคนตรงหน้าที่แสนบอบบางนี่ให้แหลกคามือ… แต่ทำไม่ได้!

 

 

 

 

 

“ถึงเวลาที่นายต้องไล่จับฉันแล้วล่ะ ชเวซึงฮยอน J” ควอนจียงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยิบกางเกงยีนส์ขึ้นมาสวมและเดินออกจากห้องไปอย่างเพิกเฉย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Finish / To Be Continued ?

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

อยากให้จบเป็นวันช็อตหรือมีต่อดีค่ะ?
ช่วยรบกวนเม้นต์ตอบเราด้วยนะทุกคนและ
รบกวนติชมด้วยนะค่ะ 
ขอบคุณมากค่ะ (^-^ )\

*ปล.ย้ายบล็อกลงค่ะ ขออภัยในความสับสน*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

edit @ 6 Sep 2013 15:32:58 by wild18 nyx

Comment

Comment:

Tweet